kasteel bongard

op dit vroege uur vervaagt een gordijn van ochtendnevel
de contouren van de toren, de ramen en zelfs de gevel

slechts een enkel pad tussen illusie en werkelijkheid
de klok springt hier zomaar eeuwen terug in de tijd

met een bevoorrecht gevoel leg ik de laatste meters af
benieuwd of de belofte wordt ingelost, zo van veraf

goudgeel, vaag zonlicht, soms tegen scharlakenrood aan
zorgt subtiel voor een betoverende ervaring in deze laan

nu het imposante kasteel stukje bij beetje opdoemt
is er spoedig weinig wat deze samenzwering verbloemt

het verleden ebt echter weg, glipt tussen mijn vingers door
de weg loopt opeens dood, hier stopt het toekomstige spoor

toch blijft deze bijzondere plek in mijn gedachten hangen
als een merkwaardig en onbeantwoord gebleven verlangen

want misschien heeft dit kasteel mij wel juist alles gegeven
nu het als vergeeld sprookjesboek voort zal blijven leven

© Peter Crombach - 2009