vlengendaal

glooiende rust en ruimte, tot aan de grenzenloze horizon
nu hij iets van een geheim ontmoedt, voelt het als een spion

want roerloos onder een groene deken, diep onder de aarde
ligt hier hoogst waarschijnlijk nog veel meer van waarde

juist dat moment van ‘zou kunnen’ prikkelt en interesseert
al hebben de feiten uit het verleden hem anders geleerd

toch is hij onrustig, want hier nergens, verstopt en verborgen
rust een oude schat die echt niet kan wachten tot morgen

als een vulkaan bruist en borrelt het onzichtbare hier
het maakt van de dichter een ware archeoloog op papier

zoekend en gravend naar letters, naar woorden en zinnen
vraagt hij zich serieus af wat hij zonder moest beginnen

Maar toch, genietend van niets anders dan wat zichtbaar is
berust hij uiteindelijk in deze wonderlijke geschiedenis

totdat hij haast struikelt over een grote, mergelkleurige steen
maar bedenkt, ach, zoiets gebeurt in andermans leven alleen

© Peter Crombach - 2009