capella domistica (hoeve overhuizen)

eerst iewat aarzelend, maar gaandeweg meer vastberaden
wikkelt de historie mij bij elke stap in haar onzichtbare draden

als een cocon, geborgen, maar hoe dan ook gevangen
in een ruisende stilte die vertelt van een sluimerend verlangen

uit een stukje brokkelige muur piept een groene varen
stoere muurankers verhalen over lang vervlogen jaren

nu de zon ondergaat begint de gele zandsteen te gloeien
en weet de indrukwekkende façade nog meer te boeien

het vermogen tot verwondering wordt hier opengebroken
in dit sprookjesachtige decor vechten ridders met spoken

als ik nú omkijk, verwacht ik het vermeende kasteel te zien
maar ik durf niet, het maakt deze illusie stuk, misschien

door een klein boerendeurtje ben ik uiteindelijk aanbeland
in de capella domestica, waar altijd wel een kaarstje brandt

het is een krachtig en troostend beeld, dat mij omarmt
en zacht als zand mijn hart en geest opnieuw verwarmt

© Peter Crombach - 2009