baneheide

de gierende najaarswind zwiept natte bladeren in mijn nek
het donkere bos nabij is vandaag een magische plek

uit bomen druipen koude tranen, een lichte huivering
om een mooie zomer die weer veel te snel voorbij ging

dit bos, dat plots voor heksen en spoken tot schuilplaats dient
is doorgaans als een dierbare en vertrouwde vriend

duistere en onbeweeglijke gestalten duiken op uit het niets
dat werkt alleen nu, de zomer is te helder, te licht, of zoiets

het toont opeens een donker, in zichzelf gekeerd gezicht
aangeslagen inventariseer ik wat dit bij mij heeft aangericht

waar zijn ze gebleven, die eindeloze, zonnige dagen
onvoorzien kent mijn wereld nu nevel, mist en regenvlagen

ik loop snel door en blijf hopen op een spoedig weerzien
wanneer dit bos weer opgewekt zal zijn, of vrolijk, misschien

in mijn hart verlang ik naar de dag waarop onbesmuikt
het vak met fijnsparren weer lekker naar badschuim ruikt

© Peter Crombach - 2009