station simpelveld

de deur piept een beetje en nabij de authentieke loketten op rij
doemen verre plaatsnamen op, herinneringen komen zomaar vrij

een paar koffers en wat postzakken staan achteloos in een hoek
als stille getuigen van een telkens weer uitgesteld bezoek

wachten is hier geen straf, het geeft de tijd opnieuw te wennen
aan al die vertrouwde dingen die wij van vroeger kennen

in de restauratie klinkt opgewekte muziek uit vervlogen jaren
de tijd van eenvoud en rust, de tijd van koloniale waren

langs de deurposten is nostalgie stiekem naar binnen geglipt
en zijn onzichtbare draden naar het hier en nu doorgeknipt

een emaille bord aan de muur trekt een wissel op mijn fantasie
de vergeelde dienstregeling stelt gerust: vertrektijd vijf voor drie

als de stoomtrein dan schril fluitend binnenrolt op perron één
schuiven haastig stoelen van hun plaats en ben ik plots alleen

nu je niet gekomen bent spookt het alsmaar door mijn hoofd
mijn verlangen is niet geblust, maar slechts tijdelijk gedoofd

© Peter Crombach - 2009