bosschenhuizen

stil maar niet uitgestorven, deze onverwachte oase van rust
een paar straatjes, wat boerderijen, ze maken mij bewust

dit is een stilte waarin je kunt luisteren en intens kunt zoeken
naar wat wezenlijk is in het leven, het schuilt in alle hoeken

tussen weggolvende heuvels en onder strakblauwe lucht
is de wereld hier toch groter dan wat je ziet in vogelvlucht

ik voel me klein en onzichtbaar in intieme holle wegen
maar vele indrukken moeiteloos aan elkaar worden geregen

een buizerd wacht dichtbij op een paal tot hij een muisje ziet
als hij plots opvliegt besef ik, mijn schutkleuren werken niet

het is kenmerkend voor het karakter van deze mooie streek
iets onbenoembaars maakt dat ik telkens in passie ontsteek

koortsachtig zoek ik naar woorden om dit gevoel te omschrijven
dat verstilde, dat tijdloze, het mag niet onvermeld blijven

tot ik ontdekt, juist dat onopgesmukte maakt het zo bijzonder
en ik besef dat het dat tedere, ongrijpbare is wat ik bewonder

© Peter Crombach - 2009