eyserbeek

eerst ingetogen en bescheiden, twinkelt uit onzichtbare bron
een stroompje dat meandert en beweegt als een kameleon

als een zachte kracht die begrijpet hoe belangrijk samen is
koestert het prille vriendschap als een mooie gebeurtenis

nog wat aarzelend maar vastberaden, hinkelt het water door
op en neer, links en rechts, verkent het zijn eigen spoor

als het even voor stilte kiest, in een sfeer van bezinning die past
bij de religieuze omgeving, toont het zich betrokken en verrast

langs gehuchtjes en boerderijen tinkelt het kalmpjes voorbij
en vindt eigenzinnig zijn doel met rust en ruimte aan zijn zij

als in een zoektocht naar wat toch telkens onbenoembaar is
klinkt in dit beekje de melodie van geluk en van droevenis

het haalt de haast uit je hoofd, krinkelt en kronkelt speels
en vertelt in zijn emotionele verhaal iets fundamenteels

al wordt het laatste woord nooit gezegd, het voelt vertrouwd
dat dit riviertje onvoorwaarlijk mijn dromen levend houdt

© Peter Crombach - 2009